//

Σύμφωνα με την acceptance and commitment therapy (θεραπεία αποδοχής και δέσμευσης) ο θεραπευόμενος μαθαίνει τρόπους να διαχειρίζεται σωματικά συμπτώματα, δύσφορα συναισθήματα και αρνητικές σκέψεις. Πολλοί άνθρωποι ταυτίζουν την έννοια της διαχείρισης των συμπτωμάτων με την εξάλειψη. Παλεύουν να μειώσουν την εσωτερική ένταση. Ωστόσο, αυτός ο αγώνας να ξεφορτωθούν τα συμπτώματα προκαλεί επιπρόσθετο άγχος.

 

Η πρακτική του mindfulness (ενσυνειδητότητα) εφαρμόζεται όλο και συχνότερα στο χώρο της ψυχικής υγείας. Σύμφωνα με μελέτες ενδείκνυται για διαταραχές, όπως κατάθλιψη, άγχος, χρόνιος πόνος, εξαρτήσεις από ουσίες, αϋπνία και ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Η πρακτική του mindfulness μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον ψυχοθεραπευτή ανεξάρτητα από την ψυχοθεραπευτική του προσέγγιση (ψυχοδυναμική, γνωσιακή-συμπεριφορική, οικογενειακή θεραπεία κλπ). Πάντα λαμβάνονται υπ'όψιν οι ανάγκες του εκάστοτε θεραπευόμενου. Ταυτόχρονα το mindfulness βοηθά και τον ψυχοθεραπευτή ως προς την αποδοχή του θεραπευόμενού του, την ενσυναίσθηση, την ικανότητα παρατήρησης όσων συμβαίνουν κατά τη συνεδρία και την αποφυγή επαγγελματικής εξουθένωσης (burnout).

Η αξία της παρατήρησης. Ο θεραπευόμενος μέσω της θεραπείας εξασκείται να:
Παρατηρεί τις σκέψεις, τις αναμνήσεις και τις εικόνες που έρχονται στο μυαλό του.
Συντονίζεται με την αίσθηση στο σώμα του.
Αντιληφθεί τις αξίες και τους στόχους του (ποιος θέλει πραγματικά να γίνει).
Δει ποιος είναι σε σχέση με την ιστορία της ζωής του και την καταγωγή του.
Συνειδητοποιήσει ποιοι είναι οι άλλοι.
Αναγνωρίσει πώς οι πράξεις του επηρεάζουν τους άλλους.
Κατανοήσει πώς οι πράξεις των άλλων επιδρούν στον ίδιο.
Παρατηρεί χωρίς επικριτική διάθεση ή, με άλλα λόγια, να αναπτύξει την ενσυνειδητότητά του (mindfulness).
Είναι παρόν σε κάθε του βίωμα.
Συνδέεται ουσιαστικά με τους άλλους.

Η διεργασία της αυτογνωσίας αποτελεί ένα ουσιαστικό κομμάτι της ύπαρξής μας. Γύρω από το κομμάτι αυτό έρχονται να προστεθούν πολλά ακόμα στοιχεία συνθέτοντας μια εικόνα. Οι σχέσεις μας με τους άλλους ανθρώπους, το επάγγελμά μας, οι αποφάσεις, οι αλλαγές, οι αξίες στη ζωή, οι στόχοι, η οικογένεια ακόμα και η επιλογή των δραστηριοτήτων στον ελεύθερο χρόνο μας συμπληρώνουν το κομμάτι της αυτογνωσίας δημιουργώντας την εικόνα της ζωής μας. Όταν το ένα κομμάτι κουμπώνει με τα άλλα αντλούμε ικανοποίηση. Διαφορετικά νιώθουμε την πίεση η οποία ξεκινά από το σώμα μας και επεκτείνεται στον τρόπο που σκεφτόμαστε, στις πράξεις μας και στα συναισθήματα μας.

Η ιστορία του ψυχοθεραπευτή

Ο ψυχοθεραπευτής είναι ένας άνθρωπος με την προσωπική του ιστορία. Η ιστορία αυτή είναι άγνωστη στον θεραπευόμενο. Αν ο θεραπευόμενος γνωρίζει τα βιώματα του θεραπευτή του δεν είναι ελεύθερος να μιλήσει για τα δικά του προβλήματα. Ενδέχεται

Η ψυχοθεραπεία είναι μια μορφή θεραπείας που βασίζεται στον προφορικό λόγο. Ο θεραπευόμενος αφηγείται ιστορίες που του προκαλούν δυσάρεστα συναισθήματα. Η απόφασή του να ξεκινήσει ψυχοθεραπεία τον βάζει στη διαδικασία να αφηγηθεί τα βιώματά του και να εκφράσει την προσωπική του οπτική μέσα από αυτά. Αρχίζει με αυτόν τον τρόπο να μιλά  για τις πεποιθήσεις, τις σκέψεις, τα συναισθήματά του, καθώς επίσης

Η ιστορία του θεραπευόμενου

«Ένας άντρας έζησε κάτι και τώρα αναζητά την ιστορία της εμπειρίας του…» (Max Frisch, “Mein Name sei Gantenbein”).

Κάθε άνθρωπος έχει την τάση να αφηγείται τα βιώματά του. Στην πραγματικότητα, μέσα από την αφήγηση της ιστορίας του το βίωμα παίρνει άλλες διαστάσεις.

Ο ρόλος του ψυχοθεραπευτή

Ανάμεσα στις παραμέτρους που συμβάλλουν στα θετικά αποτελέσματα της ψυχοθεραπείας είναι ο ρόλος του ψυχοθεραπευτή. 

Ο καλός θεραπευτής διακατέχεται από τα ακόλουθα χαρίσματα:

  • Έχει δεξιότητες διαπροσωπικής επικοινωνίας
  • Είναι γνήσιος,

Οι ιδεοληψίες ή (όπως αναφέρονται στην καθομιλουμένη) εμμονές είναι σκέψεις ή νοητές εικόνες που προκαλούν έντονη ανησυχία. Είναι ακούσιες ή απρόσκλητες, έρχονται δηλαδή στο μυαλό χωρίς τη θέληση του ατόμου.

Ως αποτέλεσμα δημιουργούν αιφνιδιασμό και ταραχή. Οι ιδεοληψίες άλλες φορές συνοδεύονται από καταναγκασμούς ή τελετουργίες...

Ο όρος «ψυχολογικά ή ψυχικά τραύματα» χαρακτηρίζει μια κατάσταση κατά την οποία ένα συμβάν είναι πάνω από τη δυνατότητα του ατόμου να προστατεύσει την ψυχική του υγεία και την ακεραιότητά του. Είναι μια σύγκρουση ανάμεσα στο συμβάν και στις δεξιότητες του ανθρώπου, ο οποίος νιώθει ανεπαρκής και ανήμπορος να βρει λύσεις ή να αντιδράσει με αποτελεσματικότητα.

Ανάμεσα στα συμβάντα που έρχονται με μορφή απειλής και βλάβης στη ζωή του ατόμου είναι:

  • η σωματική κακοποίηση (ξύλο, σωματική βία, πρόκληση πόνου στο σώμα του άλλου κλπ),
  • η συναισθηματική κακοποίηση (υποτίμηση του άλλου, αδιαφορία, στέρηση αγάπης κλπ),
  • η λεκτική κακοποίηση (βρισιές, φραστικές κατηγορίες, ειρωνεία κλπ) και
  • η σεξουαλική κακοποίηση (βιασμός, σεξουαλική παρενόχληση κλπ).